اثربخشي برنامه آموزش مبتني بر الگوي ارتقاي سلامت Pender بر سبك زندگي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه: سبك زندگي ناسالم، از عوامل مؤثر بر كنترل قند خون مي‌باشد. بنابراين، پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي برنامه آموزشي مبتني بر مدل ارتقا دهنده سلامت Pender بر بهبود سبك زندگي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه از نوع نيمه تجربي (مداخله‌اي) بود كه بر روي 90 بيمار مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه‌كننده به درمانگاه بيمارستان داراب در سال 1394 صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه استاندارد سبك زندگي متشكل از 52 سؤال در دو بخش اصلي شامل رفتارهاي ارتقا دهنده سلامت و سلامت رواني- اجتماعي، توسط گروه‌هاي آزمون و شاهد قبل و سه ماه بعد از مداخله آموزشي جمع‌آوري گرديد و سپس در نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. 0.050 P به عنوان سطح معني‌داري در نظر گرفته شد. يافته‌ها: ميانگين سني بيماران گروه‌هاي آزمون و شاهد به ترتيب 12.60 ± 52.09 و 13.40 ± 51.51 سال بود. بيشتر شركت‌كنندگان دو گروه متأهل، شاغل و داراي سطح تحصيلات ديپلم بودند و تفاوت معني‌داري در اين زمينه بين دو گروه وجود نداشت (0.050 P). ميانگين نمرات سبك زندگي در دو بخش اصلي شامل رفتارهاي ارتقا دهنده سلامت و سلامت رواني- اجتماعي و زيرمقياس‌هاي آن در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد پس از مداخله آموزشي افزايش يافت كه اين افزايش معني‌دار بود (0.050 P). نتيجه‌گيري: نتايج به دست آمده بر اثربخشي آموزش در بهبود سبك زندگي بيماران مبتلا به ديابت تأكيد مي‌نمايد. بنابراين، طراحي برنامه‌هاي آموزشي با استفاده از مدل ارتقاي سلامت در مراكز بهداشتي- درماني به منظور ارتقاي سلامت پيشنهاد مي‌گردد.