نقش سرمايه فكري و فرهنگ سازمان يادگيرنده بر ظرفيت يادگيري سازماني

پيش زمينه و هدف: در اقتصاددانشي، دارايي هاي فكري و به خصوص سرمايه هاي انساني، جز مهم ترين دارايي هايي سازماني محسوب مي شوند. از پيشايندهاي مهم سازماني و فردي كه مي تواند در قابليت يادگيري سازمان ها مؤثر باشد، فرهنگ سازمان يادگيرنده و سرمايه فكري مي باشد. هدف اين مقاله بررسي نقش سرمايه فكري و فرهنگ سازمان يادگيرنده بر ظرفيت يادگيري سازماني در سازمان هاي درماني مي باشد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر ازنظر روش شناسي، توصيفي و از نوع همبستگي است. جامعه آماري شامل كليه پرستاران بيمارستان امام رضا شهر مشهد شامل 600 نفر در سال 1393 مي باشد. حجم نمونه با توجه به جامعه آماري و بر اساس جدول تعيين نمونه كرجسي و مورگان، 150 نفر در نظر گرفته شد. روش نمونه گيري، نمونه گيري تصادفي طبقه اي نسبتي است كه بر اساس بخش ها و نسبت ها تعداد نمونه هر يك از بخش ها معين شد. براي جمع آوري اطلاعات در اين پژوهش از پرسشنامه هاي استاندارد سرمايه فكري بنتيس (2004)، فرهنگ سازمان يادگيرنده يانگ و همكاران (2004) و ظرفيت يادگيري سازماني چيوا (2007) استفاده شد. به منظور بررسي روابط متغيرها در الگوي مفهومي از مدل معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه سرمايه فكري و فرهنگ سازمان يادگيرنده نقش معني داري در تبيين ظرفيت يادگيري سازماني دارند. همچنين نتايج حاصل از ضرايب همبستگي بين متغيرها در تائيد مدل ساختاري پژوهش بود. بحث و نتيجه گيري: سرمايه فكري و فرهنگ سازمان يادگيرنده بر ارتقاي ظرفيت يادگيري سازماني مؤثر است و مي توانند نقش تبيين كننده را بر اين متغير ايفا كنند.