رابطه انتظار از ازدواج و تحمل پريشاني با سازگاري زناشويي زنان

اين پژوهش با هدف شناسائي رابطه انتظار از ازدواج و تحمل پريشاني با سازگاري زناشويي زنان انجام شد. روش پژوهش از نوع همبستگي بوده ، جامعه آماري اين پژوهش كليه زنان متاهل مراجعه كننده به مركز مشاوره آيين مهر واقع در منطقه 3 شهر تهران در 3 ماه آخر سال 1396 بود كه تعداد آنها برابر با 240 نفر ميباشد ، حجم گروه نمونه 137 نفر بود كه به صورت نمونه در دسترس انتخاب گرديد. پرسشنامه‌‌هاي انتظار از ازدواج  (جونز و نلسون ،1996). مقياس تحمل پريشاني (سيمونز ، 2005). و سازگاري زناشويي (اسپانير،1976). به عنوان ابزار پژوهش روي گروه نمونه  اجرا شد. سپس داده‌‌هاي جمع آوري شده با استفاده از آزمون‌‌هاي همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندمتغيري مورد تجزيه و تحليل  قرار گرفت. يافته ها نشان داد بين انتظار از ازدواج واقع بينانه و تحمل پريشاني با سازگاري زناشويي رابطه مثبت معنادار وجود دارد ، بدين معنا كه هرچقدر انتظار از ازدواج واقع بينانه و تحمل پريشاني بالاتر باشد، سازگاري زناشويي نيز بيشتر است؛ اما بين انتظار از ازدواج ايدآل گرايانه و انتظار بدبينانه از ازدواج با سازگاري زناشويي رابطه منفي معني دار وجود دارد. بدين معنا كه هر چقدر انتظار از ازدواج ايده آل گرايانه و بدبينانه بيشتر باشد ، سازگاري زناشويي كمتر خواهد بود ، همچنين يافته ها حاكي از آن بود كه انتظار از ازدواج و تحمل پريشاني  قادر به پيش بيني سازگاري زناشويي زنان متاهل مي‌باشد. بنابراين به نظر مي رسد زنان متاهلي كه توانايي بالاتري در پريشاني ها از خود نشان مي دهند و انتظار آنها از ازدواجشان واقع بينانه تر است به طبع آن داراي سازگاري زناشويي مطلوب تري خواهند بود