تعاليم اسلامي با تكيه بر متني نويافته از ابوالفتوح حمويي

جوامع بشري وقتي روي سعادت و خوش‌بختي را مي‌بينند كه دربارۀ‌ امورجامعه انسان‌هاي بافرهنگ و دانش، احساس‌ مسئوليت‌كرده، با تعاليم اسلامي، دانش و منش انساني، براي مشكلات جامعه چاره‌انديشي كنند. ضرورت ايجاب‌مي‌كند چنين افرادي با شيوه‌هاي ارزشمند، مسير زندگي را براي مردم خود هموار‌سازند و براي ديگران و فرزندان الگويي به‌جا‌بگذارند. تا مشكلات را به‌راحتي حل‌كنند و دچار آسيب‌هاي مختلف نگردند و راه برون‌رفت آن را بشناسند. حمويي با چنين بينشي به دورۀ زندگي پس‌از مصيبت‌هاي قوم مغول كه خود درآن قرار‌داشته، او را موظف‌كرده تا براي جامعه چاره‌انديشي كند و منزلت آن را بدو باز‌گرداند. در اين مقاله سعي برآن است روش جلوگيري از آسيب‌هاي اجتماعي كه برخاسته‌از بي‌توجهي عملي به تعاليم دين و سبب ازبين‌رفتن اعتماد مردم مي‌گردد، به روش تحليل‌محتوا بررسي‌شود. پس نگرش‌ها تحت چهار عنوان: انسان و خدا؛ انسان و پيامبر؛ انسان و عرفا و انسان و فضيلت‌ها و رذيلت‌ها مطرح‌گرديد و هدف ارزندۀ نويسنده كه براي سعادت هرجامعه لازم است، تبيين شده‌است و ‌نتيجه اين‌كه چنين روشي يكي از راه‌هايي است كه بتوان جامعه را به‌سوي سعادت، براساس تعاليم اسلامي هدايت‌كرد و به روزگار عزت و سربلندي بازگردانيد.