بهينه‌سازي عملكرد پالايشگاه‌هاي گازي ايران با رويكرد كارايي زيست‌محيطي در چارچوب تحليل پوششي داده‌ها

اولين گام براي افزايش كارايي و بهره وري، اندازه گيري، تجزيه و تحليل، ‏برنامه ريزي و بهبود بخشيدن به اين بخش كاربردي است كه مهمترين گام ‏مي تواند اندازه گيري عملكرد و بهينه سازي در مسير توسعه شركت ها ‏باشد.‏ اين تحقيق با استفاده از مدل تحليل پوششي داده‌ها DEA و شاخص مالم كوئيست براي ارزيابي تغييرات فاكتورها بهره‌وري كل TFP براي تمام پالايشگاه‌هاي گاز طبيعي در طي سال‌هاي 1394-1388 و بهره‌گيري از روش نهاده‌محور با دو نهاده و دو ستانده انجام شده است. نتايج حاصل از ارزيابي نشان از كارآمدي فني- محيط‌زيستي پالايشگاه‌هاي خانگيران (هاشمي‌نژاد) و پارسيان در بين ۱۲ پالايشگاه گاز طبيعي در طي سال‌هاي مورد بررسي دارد. با محاسبه شاخص بهره‌وري كل مالم كوئيست در بين پالايشگاه‌هاي گاز طبيعي به‌طور متوسط ۶ پالايشگاه رشد مثبت و ‏۶‏ پالايشگاه ديگر رشد منفي بهره‌وري را طي سال‌هاي ۹۴-۱۳۸۸ استخراج شده است.