مدل‌سازي دگرگوني آب و هوايي به‌منظور آشكارسازي دوره هاي خشكسالي درياچه نئور مبتني بر رويكردهاي ديرينه‌‌شناسي وپيش‌نگري آينده

هدف اين پژوهش پايش خشكسالي درياچه نئور طي دوره­هاي آب و هوايي ديرينه، فعلي و آينده با رهيافتي آماري-مدل­سازي است. براي دستيابي به اين هدف از شاخص استانداردشده بارش-تبخير و تعرق (SPEI) با كاربست داده­هاي پيمونگاهي، مدل كلان­مقياس فيزيكي آب و هوايي (MCM) و ديناميك سيالات ژئوفيزيكي (GFDL) استفاده شد. سنجه‌هاي RMSE و R2 نيز براي اعتبارسنجي مدل­سازي­ها بكار برده شد. نتايج صحت‌سنجي‌هاي بارش و دما در مقياس فصلي نشان داده است كه مدل­سازي­­هاي ديرينه و پيش­نگري شده از كارايي قابل قبولي برخوردار هستند. به نظر مي­رسد در شرايط ديرينه باوجود فراواني بيشتر دوره­هاي خشك در فصل تابستان نسبت به زمستان؛ شدت دوره­هاي خشكسالي همانند توالي آن در زمستان بيشينه بوده است. افزايش شدت دوره­هاي خشكسالي در فصول سرد سال نشان داده است كه دوره­هاي سرد منطقه موردمطالعه در حال گرم­تر شدن هستند و با كاهش بارش و افزايش دماي هوا به‌صورت محلي، تبخير-تعرق در منطقه افزايش داشته است. مقايسه شاخص خشكسالي ديرينه، فعلي و آينده نشان مي‌دهد كه هرچند وضعيت درياچه نئور در فصول گرم سال نسبت به دوره ديرينه با كاهش دوره­هاي خشك و افزايش دوره­هاي تر همراه است اما در شرايط آينده، فصول گرم با كاهش دوره ­هاي تر و افزايش چشمگير دوره ­هاي خشك همراه خواهد بود.