تحليل تغييرات مقادير حدي دما طي نيم‌قرن گذشته در سواحل جنوبي ايران

تغيير اقليم و افزايش دما از مسايل مهم زيست‌محيطي بشر به حساب مي‌آيد. با بررسي روند تغييرات دماي هوا مي‌توان تغييرات اقليمي در منطقه را رديابي نمود. پژوهش‌هاي انجام شده در جهان به طور عمده بيانگر افزايش تدريجي دماي متوسط است. در اين تحقيق به منظور شناسايي تغييرات زماني عناصر دمايي (حداقل، حداكثر و متوسط) از مشاهدات 8 ايستگاه سينوپتيك در دوره آماري 1954- 2014 در استان‌هاي جنوبي كشور شامل خوزستان، هرمزگان، بوشهر و سيستان و بلوچستان استفاده شده است. در اين تحقيق از روش رگرسيون خطي و نيز با توجه به ماهيت غير خطي بودن عناصر اقليمي از روش آماري ناپارامتريك من-كندال بهره گرفته شده است، كه معني‌داري در هر دو روش، نتايج تقريبا يكساني را نشان مي‌دهد. نتايج تحقيق در طول دوره مشترك آماري نشان داد كه دراكثر شهرها، در هر سه عنصر مورد مطالعه دماي حداقل، متوسط و حداكثر داراي روند مثبت يا افزايش دما مشاهده مي شود و تنها در اين شهرها ايرانشهر در اكثر موارد روند كاهشي را نشان مي‌دهد. نتايج كلي در آزمون گرافيكي من-كندال نشان داد كه اغلب تغييرات در جهت روند مثبت مي‌باشد و به دنبال آن گاهي جهش‌هاي ناگهاني در جهت كاهشي مشاهده مي‌گردد.