تحليل نگرش انتقادي هرش نسبت به هرمنوتيك فلسفي

هرمنوتيك به عنوان يك دانش در تاريخ نه چندان طولاني خود فراز و فرودهاي متفاوتي داشته است. اين دانش با ظهور هايدگر و گادامر وارد مرحله تازه‌اي گشته و از نگاه روش شناسانه فراتر رفته و به نوعي هستي‌شناسي فهم مبدل ‌گرديده است. اين رويكرد زمينه را براي برخي از چالش‌هاي كلامي معاصر فراهم نموده و مبنايي براي قرائت‌هاي مختلف از دين گشته است. با رواج هرمنوتيك فلسفي و به طور خاص آراء گادامر، مكاتب انتقادي متعدّدي در برابر آن ظهور يافت. در اين ميان «اريك هرش» از جمله كساني است كه سهم به‌سزائي در جريان انتقادي داشته و تبيين ديدگاه‌هاي او در نقد دستاورد هرمنوتيكي گادامر بسيار حائز اهميت است. مقاله حاضر با رويكرد توصيفي و تحليلي به بررسي انتقادات هرش نسبت به هرمنوتيك فلسفي پرداخته، و در آن كوشش شده است كه نقاط مهم و ايرادات اساسي هرمنوتيك فلسفي از نظرگاه هرش مورد واكاوي قرار گرفته، و رهيافت گادامر به صورت روشن مورد نقّادي قرار گيرد. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه هرش علاوه بر انتقادات بنيادين خود به پايه‌هاي هرمنوتيك فلسفي، از نوعي مباني هرمنوتيكي مدلّل برخوردار بوده و از آن مباني در انديشه انتقادي خويش بهره گرفته است. از اين‌رو، در اين نوشتار انتقادات ناظر به هرمنوتيك فلسفي و نسبت‌سنجي ديدگاه انتقادي هرش در مواجهه با نقطه‌نظرات گادامر در پنج دسته، طبقه‌بندي شده و هر يك به طور مستقل و تحليلي مورد توجه قرار گرفته است.