نقش امامان معصوم (ع) در پيدايش و گسترش علم كلام

يكي از مباحث مهم در تاريخ كلام اماميه موضع ائمه اطهار(ع) نسبت به علم كلام و نقش ايشان در شكل‌گيري و گسترش اين علم است. در اين مقاله ابتدا به موضع آنان نسبت به جريان متكلمان پرداخته و نشان داده مي‌شود كه هرچند پاره‌اي مخالفت‌ها از سوي ائمه اطهار(ع) با متكلمان به دلايلي خاص- مانند بي‌توجهي برخي به منابع وحياني، استفاده از روش‌هاي نادرست در علم كلام و احياناً آسيب‌هاي اخلاقي در بين متكلمان- گزارش شده است، اما ائمه اطهار(ع) خودشان به تربيت متكلمان پرداخته و راه‌هاي درست فهم، نظريه پردازي و مناظره كلامي را به ايشان آموزش داده‌‌اند. در ادامه به نقش ائمه اطهار(ع) در ارائه‌ آموزه‌هاي كلامي پرداخته و نشان داده شده است كه ايشان خود به ارائه آموزه‌هاي كلامي نيز پرداخته و در بسياري از موارد مانند مباحث اصلي توحيد و عدل، متكلمانِ ديگر مذاهب تحت تأثير تعاليم ايشان بوده‌اند. در پايان به برخي از تمايزات ديدگاه ائمه اطهار(ع) با جريان‌هاي كلامي ديگر مانند معتزله و اهل حديث نيز اشاره شده است.