نقش حسابداري ذهني در تصميمات بودجه بندي سرمايه اي

پژوهش حاضر به بررسي تاثير منبع تامين مالي بر تصميمات بودجه بندي سرمايه اي مي پردازد و به دنبال پاسخ به اين سوال است كه آيا استفاده مديران از حسابداري ذهني در اين تصميمات، مي تواند موجب خطاهاي تصميم گيري هزينه بر شود. اين پژوهش از نوع علي(تجربي) مي باشد و از روش آزمايش با طرح عاملي 2×2 بين گروهي بهره برده است. متغيرهاي مستقلي كه مورد دستكاري قرار مي گيرند، منبع تامين مالي گذشته دارايي فعلي و منبع تامين مالي دارايي آتي مي باشد. نمونه آماري 160 آزمودني به صورت تركيبي از افراد حرفه و دانشگاهي مي باشد كه به شكل تصادفي در چهار گروه تخصيص يافته اند. نتايج پژوهش نشان مي دهد مديران تمايل كمتري به كنارگذاري دارايي تامين مالي شده از طريق استقراض نسبت به دارايي مشابه تامين مالي شده از طريق سرمايه دارند. علت اين تمايل كمتر، تا حدي به ديدگاه افراد در خصوص منافع عايد شده از دارايي بازمي گردد. اين پژوهش نشان مي‌دهد يك عامل روان شناختي ممكن است مديران را از سرمايه‌گذاري‌ در پروژه‌هايي كه طبق تكنيك‌هاي بودجه‌‌بندي سرمايه‌اي بايستي آن‌ها را پذيرفت، بازدارد؛ لذا مي‌تواند اطلاعات تكميلي ارزشمندي را نسبت به تحقيقات بودجه‌بندي سرمايه‌اي فراهم نمايد.