تأثير فضاي جغرافيايي شهر بر سرقت (مطالعه موردي شهرداري منطقه ۱ و ۱۷ تهران)

سرقت از جمله مهم ترين معضلات اجتماعي در بيشتر شهرهاي دنيا است كه بر زندگي شهروندان تأثيرات روحي جسمي و مالي مي گذارد. اين موضوع قابل ملاحظه است كه در بعضي زمان ها و مكان ها ميزان جرايم بيشتر است. در واقع زمان و مكان در ميزان بزه كاري و ايجاد انگيزه براي گذار از انديشه به عمل نقش دارد. تحليل فضايي جرايم در شهرها به شناسايي الگوي رفتار مجرمانه كشف كانون هاي جرم خيز و در نهايت به تغيير اين شرايط و خلق فضاهاي مقاوم در برابر جرم و رفع نابهنجاري شهري كمك مي كند. در مقاله حاضر به شناسايي رابطه ميان فضاي شهري و ارتكاب سرقت با عنوان تأثير فضاي جغرافيايي شهر بر سرقت در شهر تهران (مطالعة موردي مناطق ١ و ١٧ تهران) پرداخته و به منظور كسب نتيجه منطقي از طريق كلانتري هاي ١٦١ ابوذر و ١٢٣ نياوران، آمار فراواني سرقت در سال هاي ٩٠ لغايت ٩٣ مربوط به شهر تهران و آمار سرقت هاي ٩٢ و ٩٣ به صورت جزئي اخذ و روي نقشه جي آي اس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. مضافاً اينكه درصد فراواني هر كدام، بر اساس زمان نيز مورد توجه و بررسي قرار گرفت. نتايج تحقيق نشان مي دهد: به موازات رشد اندازه و جمعيت تهران و به تبع آن افزايش تراكم، تنوع كاركردها و كم شدن كنترل هاي جمعي، اختلاف سطح درآمد و سواد، تفاوت ويژگي هاي كالبدي و وجود برخي عوامل تسهيل كننده ارتكاب جرم در فضاي شهري با اختلاف آماري بسيار روبرو است و مقايسه مناطق ١ و ١٧ و بلوك بندي هاي مربوطه و بررسي ميزان و پراكنش انواع سرقت، مي تواند علاوه بر آشكار نمودن تمايزات و تشابهات اين دو منطقه نشانگر اين موضوع باشد كه فضاي شهري در وقوع جرم سرقت داراي تأثير بسياري است.