مديريت گردشگري در شهرهاي مذهبي-زيارتي (بررسي تطبيقي مديريت گردشگري در مشهد و واتيكان)

گردشگري مذهبي يكي از پرطرفدارترين انواع گردشگري است و شهرهاي چندكاركردي كه نقش و كاركرد گردشگري نيز دارند، مهمترين نقاط جذب اين گردشگران هستند. اديان مختلف در زمينۀ سفرهاي زيارتي الگوهاي خاصي دارند؛ در همۀ آنها هدف، رسيدن به آرامش روحي و معنوي است. مديريت گردشگري مذهبي- زيارتي و الگوهاي بومي آن در شهرهايي كه تفاوت هاي ماهوي دارند، با شرايط خاص مكاني، جغرافيايي و اجتماعي آنها منطبق است. تحقيق حاضر با هدف بررسي ساختار مديريت گردشگري در دو شهر نمونۀ رم (واتيكان) و مشهد، بر اساس مدل مديريت مقصد گردشگري تدوين شده است. روش تحقيق توصيفي و تحليلي- تطبيقي است. براي جمع آوري اطلاعات، از اسناد، منابع مكتوب و الكترونيكي استفاده شده است. نتايج تحقيق بيانگر تفاوت در ساختار مديريت و سازماندهي گردشگري و نوع و تركيب گردشگري در شهرهاي نمونه است. در نهايت با توجه به موفقيت و برتري شهر رم در جذب و سازماندهي گردشگران مذهبي و غيرمذهبي پيشنهادهايي براي اصلاح وضع موجود مديريت گردشگري در مشهد ارائه شده است.