بررسي و سنجش ميزان تفاوت تاب‌آوري جوامع شهري و روستايي در برابر مخاطرات طبيعي مطالعه موردي شهرستان زاهدان

مخاطرات طبيعي هميشه و در همه زمان ها به صورت ناگهاني رخ داده‌است. جوامع انساني هميشه از اين مخاطرات زيان هاي بسيار زيادي ديده اند. يكي از راه هاي مقابله با اين مخاطرات افزايش تاب آوري جوامع در مقابل اين خطرات است. هدف اين پژوهش بررسي و سنجش ميزان تفاوت تاب آوري جوامع شهري و روستايي در برابر مخاطرات طبيعي است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف كاربردي و به لحاظ روش انجام كار، توصيفي تحليلي است. جامعه آماري تحقيق را تمام سرپرستان خانوارهاي شهري (146717نفر) و روستايي (21763نفر) شهرستان زاهدان تشكيل مي‌دهد كه از ميان آنها حجم نمونه‌اي با استفاده از فرمول كوكران به تعداد 322 پرسشنامه جداگانه به‌ صورت تصادفي طبقه بندي شده تكميل ‌شده‌است. در اين پژوهش براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آمار توصيفي و استنباطي استفاده ‌شده‌است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه ميزان تاب آوري اقتصادي، اجتماعي فرهنگي و زيرساختي در جوامع شهري بالاتر از جوامع روستايي است و به عبارت ديگر تاب آوري جوامع شهري در سه شاخص اقتصادي، اجتماعي فرهنگي و زيرساختي در حد مطلوب و در جوامع روستايي در حد نامطلوب است. تنها در شاخص سرمايه اجتماعي است كه ميزان تاب آوري جوامع روستايي بالاتر از جوامع شهري است و جوامع روستايي در شاخص سرمايه اجتماعي بالاتر از حدمطلوب ولي جوامع شهري پايين تر از حد مطلوب ارزيابي شده است.