تفكر معنوي و سوبژكتيويسم متافيزيكي

نيچه تاريخ متافيزيك غرب را به منزله «تاريخ بسط نيهيليسم» مي‌پنداشت و معتقد بود متافيزيك غربي در بسط تاريخي خودش به «نيهيليسم» و «بي معنايي» منتهي شده است. هايدگر نيز با پذيرش اين تفسير، تاريخ متافيزيك غرب را «‌تاريخ بسط سوبژكتيويسم» مي‌دانست. سوبژكتيويسمي كه به تعبير هايدگر به «غفلت از وجود» منتهي شده است. در تفكر هايدگر، «سوبژكتيويسم» و «غفلت از وجود»، دو مفهومي هستند كه مي توانند مساوق تلقي شوند. اين مقاله در صدد است تا بر اساس تفسير نيچه از تاريخ متافيزيك به منزله تاريخ بسط نيهيليسم و تفسير هايدگر از تاريخ متافيزيك به منزله تاريخ بسط سوبژكتيويسم نشان دهد كه امكان يا عدم امكان تفكر معنوي دربارۀ جهان كه وجود، مركز بنيادين و معنابخش آن است مبتني بر امكان يا عدم امكان گسست از سوبژكتيويسم متافيزيكي است.