منطق فازي و مباني مكانيك كوانتومي

منطق فازي يك منطق مقداري است. در مقابل منطق ارسطويي كه يك منطق دو ارزشي محسوب مي‌گردد، منطق فازي منطقي چند ارزشي است. به عبارت ديگر نگرش منطق فازي به پديده‌ها يك نگاه قاطع با درجه ارزشي صفر يا يك نيست، بلكه از ديدگاه منطق فازي درجه ارزشي رخدادها مي‌تواند از بي‌نهايت مقادير مابين صفر يا يك تعيين گردد. لذا از منظر منطق فازي تغييرات در عالم هستي پيوسته و تدريجي است و اين تغييرات در پارامترهاي هستي، داراي خطوط واضح و مرزبندي مشخص نيستند. در مقابلِ منطق فازي، ديدگاه مكانيك كوانتومي در خصوص تغييرات در عالم هستي يك ديدگاه پلكاني و جهشي است. سطوح انرژي و همچنين كليه پارامترهاي وابسته به انرژي در اين نگرش، كوانتومي و اساساً مفهوم فوتون به عنوان بسته‌هايي از انرژي دربرگيرنده پلكاني بودن تغييرات در مكانيك كوانتومي مي‌باشد. در اين ميان مكانيك آماري با نگاهي ميانه، تغييرات در سطوح ذره‌اي را پلكاني و كوانتيزه ليكن در سطوح ماكروسكوپي پيوسته و تدريجي مي‌انگارد. در واقع از اين منظر يك تغيير ماكروسكوپي حاصل معدل بي‌نهايت تغيير ميكروسكوپي است كه برخلاف كوانتيده بودن تغييرات ذرات در سطح ميكروسكوپي مي‌تواند نمودي تدريجي و پيوسته در تغييرات ماكروسكوپي داشته باشد. در اين مقاله سعي شده است، از ديدگاه معرفت‌شناختي تأثير اين نظريات در متدولوژي شناخت عالم مورد بررسي قرار گيرد.