نقش زبان در بازنمود واقعيت‌ از ديدگاه ملاصدرا

يكي از پرسش‌هاي اساسي در موضوع رابطه زبان و واقعيت، پرسش از نقش زبان و ميزان تاثيرگذاري آن در توصيف عالم واقع بر اساس رابطه شناخت و واقعيت است. در تبيين نقش مداخله‌گرانه زبان در توصيف واقعيت، دو رويكرد كلي وجود دارد. در رويكردهاي سنتي بر اساس رئاليسم خام، زبان هيچ‌گونه دخالتي در بازنمايي واقعيت ندارد و تنها ابزار بيان واقعيت است در حالي‌كه در رويكردهاي جديد با توجه به تفاعل ذهن و عين، بر نقش مداخله‌گرانه زبان در توصيف واقعيت تاكيد مي‌شود. در اين مقاله ضمن مرور اجمالي بر رويكردهاي رايج تلاش خواهد شد تا ديدگاه ملاصدرا در خصوص پرسش ياد شده، مورد بررسي قرار گيرد. دستاورد اين پژوهش نشان خواهد داد كه نظريه ملاصدرا در خصوص نقش خلاق نفس در ظهور صورت‌هاي حسي و خيالي مي‌تواند مبناي قابل توجهي در تبيين نقش زبان در بازنمايي واقعيت ايفا كند. علاوه بر اين تبيين حكايت‌هاي مختلف زبان از واقعيت واحد، ذاتي بودن معنا و نيز ذاتي بودن صدق براي زبان از مهم‌ترين برآيندهاي نظريه ملاصدرا است.