تأثير پلاتين بر رفتار خوردگي داغ نوع II پوشش‌هاي سيليسيمآلومينايد حاوي سيليسيم زير حد بحراني

در اين مقاله اثر اضافه شدن مقدار كم پلاتين به پوشش هاي سيليسيمآلومينايد دوغابي حاوي سيليسيم كمتر از مقدار لازم براي ايجاد حفاظت كامل در اين پوشش ها بررسي شده است. ضمن بررسي ريزساختار پوشش هاي حاصل، نقش پلاتين بر رفتار خوردگي داغ نوع II پوشش ها نيز مورد بحث قرار گرفته است. براي ايجاد پوشش هاي سيليسيم و (پلاتين، سيليسيم)آلومينايد از روش سيليكوآلومينايزنيگ دوغابي بر روي نمونه هاي از جنس سوپر آلياژ پايه نيكل GTD111 كه قبلاً بر روي برخي از آنها لايه‌اي پلاتين با ضخامت 2 ميكرومتر آبكاري شده بود، استفاده شد. مقدار سيليسيم در دوغاب معادل 10 درصد وزني نسبت به كل جامد دوغاب انتخاب شد تا مقدار سيليسيم در پوشش حاصل كمتر از مقدار بحراني لازم براي حفاظت كامل باشد. آزمون خوردگي داغ نوع II به روش كوره اي با استفاده رسوب نمكي با تركيب Na2SO460mol%V2O5 در دماي 700 درجه سانتيگراد انجام شد. پس از 20 ساعت خوردگي داغ، اكسيد محافظ Al2O3 و اكسيد غيرمحافظ NiAl2O4 به ترتيب در پوشش هاي سيليسيمآلومينايد با و بدون پلاتين شناسايي شد. در عدم حضور پلاتين، فاز Ni3V2O8 نيز تشخيص داده شد كه محصول انحلال NiO و NiAl2O4 در شرايط خوردگي داغ مي باشد. در پايان 80 ساعت خوردگي داغ، برخلاف پوشش سيلسيمآلومينايد، هنوز سيليسيم در ساختار پوشش (پلاتين، سيليسيم)آلومينايد باقيمانده وجود داشت.