بهره‌مندي زنان از پروژه‌هاي محله محور شهرداري تهران و تأثير آن بر ميزان ارتقاي توانمندي اجتماعي - رواني آنان

هدف اين پژوهش بررسي حضور زنان در پروژه‌هاي محله‌محور شهرداري تهران و تأثير آن بر ميزان ارتقاي احساس توانمندي اجتماعي رواني آنان است. چارچوب نظري پژوهش بر مبناي نظريات فمينيسم راديكال، كنش متقابل نمادين و نظريه بورديو و هابرماس است. به‌منظور بررسي پرسش‌هاي پژوهش تعداد 163 نفر از زناني كه در اين پروژه‌ها شركت كرده بودند با 164 زن كه در اين پروژه‌ها شركت نكرده بودند به روش شبه آزمايشي مورد مطالعه قرار گرفتند. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه بيش از 70 درصد زنان گروه مورد مطالعه به ميزان زيادي در پروژه‌ها شركت كرده بودند و بالاي 60 درصد ميزان موفقيت اجراي پروژه‌ها را زياد ارزيابي كرده‌اند. در بخش آزمون فرضيات، شواهد پژوهش بيانگر تفاوت امتياز پاسخگويان در گروه مداخله و كنترل است به‌گونه‌اي كه فرضيات پژوهش در سطح ۹۹ درصد اطمينان تأييد شدند. نتايج پژوهش بيانگر آن است اجراي اين پروژه‌ها بر روي ارتقاي ميزان توانمندي اجتماعي رواني زنان مؤثر بوده است كه ضرورت تداوم اجراي اين پروژه‌ها در سطح گسترده‌تر در شهر تهران و ساير شهرها را نشان مي‌دهد.