دلالت‌‌‌هاي تربيتي مفهوم «ايمان» از منظر ملاصدرا

در بحث رابطه‌ «ايمان با عقل»، دو ديدگاه متضاد وجود دارد: 1. عقل‌گرايي كه ايمان را با عقل سازگار مي‌داند. 2. ايمان‏گرايي كه ايمان را با عقل ناسازگار مي‌داند. در اين تحقيق، كه از نوع مطالعات كيفي است و به روش توصيفي‌ـ تحليلي و استنتاجي (الگوي فرانكنا) به نگارش درآمده، پس از تبيين ماهيت «ايمان» از منظر صدرالمتألهين به‌عنوان فيلسوفي عقل‌گرا، كه ايمان را معادل حكمت مي‌داند، مباني و اصولي براي تربيت ديني استنباط شده است؛ ازجمله انسان موجودي عاقل و ايمان امري معرفتي است؛ انسان موجودي مختار و ايمان امري اختياري است؛ ايمان امري مشكّك‌ و ظرفيت‌هاي ايماني انسان‌ها متفاوت است؛ انسان موجودي كمال‌طلب و وصول به مراتب عالي ايمان مستلزم استمرار و مداومت بر ايمان و عمل است؛ انسان متمايز از ساير حيوانات و فصل مميز او ايمان است؛ انسان موجودي است وحدت‌نگر، و عقل و دين باهم توافق و اتحاد دارند. اعتقاد اين نوشتار بر اين است كه با توجه به مباني و اصول مذكور، مي‌توان متربي مؤمني تربيت كرد، بدون اينكه تربيت ديني در معرض اتهام تلقين قرار گيرد.