بازتوليد ساختار رانتي در ايران

مجموعه‌اي از ناكارآمدي ‌هاي نهادي مانند مانعي بر سر راه حكومت‌هاي محلي در ايران قرار گرفته كه يكي از آن‌ها ساختار رانتي حاكم بر كشور است. اين نوشتار نشان مي‌دهد ساخت رانتي در جوامع توسعه‌ نيافته يا در حال توسعۀ وابسته به درآمدهاي نفتي، به طور مستمر، در حال تكثير خود است. تأثير تاريخ، باورها و ايدئولوژي‌ هاي ايجادشده در طول زمان بر اين امر اهميت فراواني دارد. در نتيجه، حتي در شرايط كاهش درآمدهاي نفتي و حركت به سوي ايجاد نهادهاي دموكراتيك و حضور پرشور مردم در پاي صندوق هاي راي، شاهد خواهيم بود كه نهادهاي مذكور به ابزاري براي تكثير رانت مبدل خواهند شد. براي فهم و بسط اين موضوع از ادبيات نهادگرايي جديد بهره خواهيم برد. پيشنهاد نهايي نويسنده ارجاع به دو الگوي رانت مولد و رانت غيرمولد براي توسعه در شرايط ساختار رانتي است.