جايگاه امام و امامت از ديدگاه علويان تركيه با محوريت ديوان هفت شاعر بزرگ علوي

علويان تركيه دوازده امامي هستند، امامان دوازده‌گانه شيعيان را مي‌پذيرند و اعتقاد راسخ به ائمه معصوم دارند. در واقع اعتقاد ديني علويان بر محور امامت مي‌چرخد و جهان‌بيني آنان را رقم مي‌زند؛ از اين رو با بررسي مباحث امامت مي‌توان نقشه اعتقادي علويان را ترسيم كرد؛ چراكه نگاه علويان به امام هستي‌شناسانه است. از نگاه آنان، جهان مخلوق و ماسوي اللّه با صدور امام از ذات مقدس الهي، به عنوان اول مخلوق، شروع مي‌شود و با امام بسط و گسترش مي‌يابد، سپس در عالم ادني علاوه بر نقش تكويني، نقش تشريعي امام نيز آغاز مي‌شود. در اين مقاله جايگاه امام و امامت از ديدگاه علويان بررسي مي‌شود. در واقع با تبيين جايگاه امام به‌راحتي مي‌توان نظريه امامت از ديدگاه علويان را نيز شناخت و در نتيجه درباره سيستم اعتقادي آنان قضاوت كرد. در بين شخصيت‌هاي علوي، هفت شاعر بزرگ و مقدس علوي نقش برجسته‌تري در گسترش معارف علوي داشته‌اند و همواره پرنفوذ بوده‌اند. از اين رو نظرات آنان محور اين پژوهش خواهد بود و با استناد به اشعار اين بنيان‌گذاران و مفسران انديشه علوي‌گري، به شيوه توصيفي و تحليل محتوايي و روش كتابخانه‌اي، جايگاه امام و امامت از ديدگاه علويان را بررسي خواهيم كرد.