منطق فهم حقوقي در نظام وحياني

يكي از مهم‌ترين مباحث بنيادين در هر نظام حقوقي، بحث در خصوص بود و نبود «منطق حقوقي» و بيان نوع، ماهيت، كاركرد و ابعاد آن، به‌منظور تبيين و تفسير عقلاني و استدلالي حقوق و احتراز از جمود و خودكامگي است. در اين زمينه، هر يك از نظام‌هاي حقوقي، منطق خاصي را طراحي و ترسيم كرده‌اند. در اين پژوهش، موضوع اصلي، تبيين مشخصات و مميزات منطق حاكم بر نظام حقوقي وحياني و بيان ضوابط حاكم بر فهم حقوقي به‌منظور تحقق غايات آن از مسير عقلاني و استدلالي است. اين نوشتار با بهره‌گيري از روش توصيفيتحليلي ودر پاسخ به اين پرسش كه نظام حقوقي وحياني براي ادراك حقوقي از چه سامانۀ منطقي برخوردار است، به تبيين منطق حقوق و مراحل تحصيل فهم مناسب نظام حقوقي وحياني پرداخته است. يافته‌ها و نتايج پژوهش به‌طور اجمالي اين است كه با اتكا بر منطق تفريع و تقويت نقش عقل و الهام گرفتن از «اسفار اربعه» و صعود از مواد به منشأ و سير از منشأ به مباني، اصول و قواعد حقوقي و تبيين مواد و مفاد حقوقي در پرتو ضوابط منطق حاكم، مي‌توان به مجموعه‌اي استدلالي، سازوار و هماهنگ دست يافت.