گفتمان عرفان و فلسفه‌ي متعاليه الگويي براي گفت‌وگوهاي ايران و جهان عرب

مدعاي اصلي مقاله‌ي حاضر، تأكيد بر گفتمان فلسفي صدرايي به‌مثابه الگوي گفتمان هم‌گرا به‌ويژه براي گفت‌وگوهاي ميان ايران و جهان عرب است. از آن‌جايي‌كه اين گفت‌وگوها در جغرافياي مسلمين شكل مي‌گيرند، به‌طور طبيعي بايد در چارچوب گفتمان‌هاي اسلامي (همانند گفتمان‌ها فقهي يا كلامي و ...) دنبال شوند. مسأله اين‌جاست كه بسياري از اين گفتمان‌ها، واجد جنبه‌هاي واگرايي‌اي هستند كه ناكارآمدي آن‌ها در طول تاريخ آزموده شده‌اند. اين پژوهش مي‌كوشد تا با تأكيد بر عامل هم‌گرايي پايدار ، گفتمان فلسفي با تأكيد بر مكتب فلسفه‌ي متعاليه را به‌مثابه الگوي گفتماني براي گفت‌وگوي ايران و جهان عرب معرفي كند. اين مكتب به‌دليل متأثربودن از عرفان و بهره‌مندي از ادبيات خاصي كه در حوزه‌هاي هستي‌شناسي، معرفت‌شناسي، انسان‌شناسي و فرجام‌شناسي دارد، واجد ظرفيت‌هاي گفتماني ويژه‌اي شده است.