تحليل مبنايي عدالت مهدوي در عصر غيبت با ابتنا بر نظريه ولايت فقيه

در اين نوشتار، دو مقطع زماني «غيبت» و «ظهور» به تصوير كشيده شده است. مقطع غيبت تداعي‌كننده جامعه عصر غيبت به سرپرستي ولي فقيه و مقطع ظهور، بيان‌گر جامعه عصر ظهور به سرپرستي امام مهدي(عج) است. جامعه عصر ظهور به عنوان «جامعه منتظَر» و جامعه عصر غيبت به عنوان «جامعه منتظِر»؛ از نظر غايت شناختي و كاركرد شناختي همپوشاني دارند. يعني جامعه منتظِر كه جامعه ولي فقيه باشد، در جهت رسيدن به غايت و هدف جامعه مهدوي نظير عدالت، معنويت، انسانيت، ديانت خدامحوري و اخلاق محوري حركت مي‌كند. پس، از جمله اهداف و غايات مهم نظام جهاني مهدوي، تحقق عدالت در گستره جهاني در همه ساحت‌ها و ابعاد زندگي بشر است. تحليل مبنايي اجراي عدالت مهدوي در عصر غيبت، به واسطه ترابط و نسبتي كه ميان دو جامعه عصر ظهور و عصر غيبت بر قرار است، توجيه مي‌شود. بر اين اساس، جامعه عصر ظهور، جامعه الگو و جامعه عصر غيبت، جامعه الگو پذير معرفي مي‌شود. در اين نوشتار، رابطه لزومي ميان جامعه عصر غيبت با جامعه عصر ظهور با روش عقلي و متد نقلي توجيه پذير شده و داده‌هاي عقلي، همراه با تحليل نظري، همراهي جامعه ولي فقيه با جامعه مهدوي را در تحقق عدالت مبرهن مي‌سازد.