مانايي اعتبار ادله امامت، در زمان غيبت (ضرورت امامت، حقيقتي فراتر از عصر حضور)

در انديشه روشن اماميه، وجود امام، بعد از نبوت، به ادله عقلي و نقلي، ضروري است؛ اما در اين بين يكي از شبهات مطرح اين است كه آن ضرورت و انتفاع از آن مرجعيت علمي در عصر غيبت، چگونه توجيه پذير است و استواري و كارآمدي اين ادله، در دوره غيبت چه اندازه است؟ به منظور تثبيت باور امامت و تقويت اعتقاد به مهدويت و به تبع آن، نگاهداشت آموزه‌هاي وحياني؛ اعتبار اين ادله به بازانديشي و تحليل خردورزانه نياز دارد. اين نوشتار با رويكردي عقلي و نقلي و با نگاهي به انگاره‌هاي تاريخي ناظر به واقع، پاسخ‌هايي منطقي و اقناعي به سازگاري ادله لزوم امامت، با غيبت امام حي منتظر، داراست و از آن شمار: استمرار وظايف پيامبر و لغويت رسالت بدون تعيين جانشين و واگذاري شؤون؛ لزوم بهره‌گيري مسلمانان از مواريث اصيل نبوت و داشته‌هاي بي بديل امام معصوم؛ نياز عالم هستي، خاصه نوع انساني به واسطه فيض؛ لزوم تداوم هدايت تشريعي؛ هدايت باطني قلوب در دوره غيبت ‏و نيز آثار تربيتي آموزه انتظار.