تحليلي بر نگرش خير كثير در بسترسازي جامعه مهدوي

«جامعه آرماني» از ديرباز در فرهنگ ها و اديان مختلف مورد گفت‌وگو بوده است. تحقق جامعه آرماني، نيازمند مقدماتي است كه مهم ترين آن‌ها، تغيير نگرش افراد جامعه است؛ زيرا نوع نگرش افراد، بر رفتار آن‌ها مؤثر بوده و عملكرد و رفتار آحاد جامعه است كه اجتماع را مي سازد. براساس فرهنگ قرآني، نگرش افراد در قالب دو نگرش «تكاثري» و «كوثري» قابل بررسي است. مستكبران و دنيا طلبان، به دنيا نگرش تكاثري دارند و تمام اعتباريات را فقط از آن خود دانسته و براي تحقق كثرت طلبي شان، دائم به دنبال افزايش سلطه بر ديگران هستند. در مقابل آنها، افراد در نگرش كوثري، اصالت را به زندگي اخروي مي دهند. اين نگرش، سبب مي شود افراد علاوه بر اصلاح خود، به دنبال گسترش فرهنگ ديني باشند. در فرهنگ اسلام شيعي اين رويكرد «انتظار فرج» ناميده مي شود كه در زمره افضل اعمال است؛ زيرا اين رويكرد داراي اين ظرفيت و قابليت است كه با ايجاد فضاي نگرش مثبت و آرمان گرا، گرايش افراد و جامعه را به سمت تحقق جامعه مهدوي رهبري كند. اين پژوهش كه از نوع كتابخانه اي است، با دو روش نقلي ـ وحياني و عقلي ـ تحليلي است. در اين مجال، به مهم ترين محورهاي ضروري اين تغيير نگرش پرداخته شده است.