بررسي تطبيقي جامعه‌پذيري سياسي در حكومت صفوي و نظام جمهوري اسلامي

اين نوشتار با موضوع بررسي تطبيقي جامعه‌پذيري سياسي در حكومت صفويه و نظام جمهوري اسلامي، به روش مقايسه‌اي و از طريق مراجعه به منابع و مدارك موجود، الگوها و فرايند جامعه‌پذيري سياسي در دو دوره زماني از تاريخ سياسي كشور را مورد مطالعه و ارزيابي قرار داده است. جامعه‌پذيري سياسي كه فرايند كسب شناخت و پذيرش باورها،‌ ارزش‌ها،‌ نگرش‌ها و تفكرات نظام سياسي حاكم تلقي مي‌شود، ضرورتي اجتناب‌ناپذير براي مشروعيت‌بخشي به قدرت در نظام حاكم است و در هر دو نظام حكومتي صفويه و جمهوري اسلامي با استمداد از ابزارها و شيوه‌هاي گوناگون براي تحقق اين امر تلاش گرديده است. با توجه به ماهيت ديني و شيعي حاكميت در هر دو دوره، بهره‌گيري از ظرفيت نظام باورها،‌ ارزش‌ها، نظام فكري و معرفتي، مشاركت سياسي و تبليغات سياسي سازوكارهاي مهمي بوده كه هر يك به شيوه خاص خود توانسته است براي جامعه‌پذيري سياسي اعضاي جامعه از ظرفيت آنها بهره ببرد.