بررسي و تحليل نقش ايرانيان درتحولات فرجام جامعه بشريت؛ با تأكيد بر مسأله ظهور و قيام

نوشتار پيش‌رو، به‌دنبال بررسي و تحليل نقش مؤثر ايرانيان در مراحل مختلف نهضت جهاني امام زمان(عج)است. اين نهضت جهاني به سه مقطع مهم؛ ظهور، قيام و حكومت جهاني تقسيم مي‌شود. ظهور، نويدگر آمدن منجي و قيام، بشارت‌گر اجراي برنامه‌هاي مُنجي و حكومت جهاني، ظرف اجراي تمام آرمان‌هاي اديان الهي در آخرالزمان است. اين سه مقطع، زماني محقق مي‌شوند كه پيشاپيش، مناسبات و الزامات آنها از سوي مردم در جامعه، عملياتي شود. بنابراين، نقش مردم در تحقق آن سه رُخداد عظيم و نيز در اجراي تمهيدات و مقدمات آن‌ها، نقش مهمي است. بر اساس روايات موجود در منابع حديثي شيعه و اهل‌سنّت، در ميان نقش‌آفرينان رُخداد ظهور و قيام، نقش سرزمين ايران و ايرانيان، پررنگ و اساسي است؛به‌طوري كه روايات «رايات السود» ـ كه گزارشگر حركت‌ها و نهضت‌هاي ايرانيان در آستانه ظهور مي‌باشد ـ به جايگاه و نقش بي‌بديل ايرانيان، به‌ويژه نقش رهبران رايات السود؛ يعني سيد خراساني و شعيب بن‌صالح در نهضت جهاني امام زمان(عج) به‌عنوان فرماندهان و سران لشگر حضرت اشاره مي‌كند. نكته آخر اين‌كه، رايات السود، براي رُخداد ظهور و قيام دو كاربرد دارد: كاربرد اول، زمينه‌ساز ِظهور و قيام و كاربرد دوم، از نشانه‌هاي ظهور و قيام، تلقي مي‌شود.