اثر سياست‌هاي تنظيمي بر توانمندي نوآوري بنگاه‌هاي توليد داروي ايران

فهم اثر سياست‌هاي وضع شده در پاسخ به شكست‌هاي بازار و سيستم همواره مورد توجه محققان بوده است. آنها در مسير مطالعات خود تلاش كرده‌اند با توسعه مفهوم افزودني رفتاري، نگاه خروجي محور به ارزيابي سياست را بسط داده تا بتوانند اثر مداخلات دولت را بر رفتار بنگاه رصد نمايند. در اين تحقيقات بر توانمندي نوآوري و خردبنيان‌هاي آن به عنوان مبين‌هاي رفتاري بنگاه در ارزيابي مداخلات كمتر تمركز شده است. از اينرو پژوهش حاضر با تاكيد بر توانمندي نوآوري به عنوان يك افزودني رفتاري تلاش مي‌كند، اثرات سه سياست تنظيمي طرح ژنريك، نظام قيمت‌گذاري و نظام تعرفه‌ گمركي را بر رفتار نوآوري در شركت‌هاي توليد دارو بسنجد. پژوهش حاضر از دسته پژوهش‌هاي آميخته با استفاده از استراتژي مطالعه چند موردي و ابزار تحليلي نگاشت شناختي است كه الگوي اثر سياست‌هاي تنظيمي را در سه سطح اهداف سياستي پنجگانه (گسترش بازار، افزايش دسترسي‌پذيري، ارتقاي كيفيت، انگيزش تحقيق و توسعه و ارتقاي زنجيره توليد)، خردبنيان‌هاي توانمندي نوآوري (هوش نوآوري، تصميم‌گيري، تركيب و راهبري) و عملكرد نوآورانه (محصول و فرآيند) ترسيم كرده است. همچنين با استفاده از تحليل حساسيت اثرات ذيل 26 سناريو، چگونگي تغييرات سه سطح مولفه مورد توجه قرار گرفته‌اند. نتايج نشان مي‌دهد هر چند اعمال اين سياست‌ها بر اهداف سياستي گسترش بازار دارويي، دسترس‌پذيري و ارتقاي زنجيره توليد دارويي كشور و همچنين بر نوآوري فرآيند مفيد بوده و توانسته الگوهايي را در هوش نوآوري و راهبري شركت‌ها ايجاد نمايد اما اثر منفي آنها بر كيفيت دارو و انگيزش تحقيق و توسعه و همچنين نوآوري محصول و خردبنيان تركيب قابل توجه است.