سنجش كيفيت منظر خيابان‌هاي شهري در كلان شهر تهران

با ظهور مفاهيم نو در شهرسازي كلان هزاره جديد، همچون كيفيت زندگي، شهرسازي سبز و شهرهاي پياده‌مدار و به دنبال رقابت شهرهاي مختلف جهان جهت ارتقاي زيست‌پذيري شهري؛ يكي از مفاهيم مورد توجه در اين ميان، كيفيت‌بخشي به منظر شهر از طريق ساماندهي، هويت‌بخشي و سرزنده‌سازي منظر خيابان است. ضرورت اين موضوع در شهرسازي ايراني به دليل ظهور مدرنيته در دهه‌هاي پيشين و به دنبال فقدان رويكرد جامع بهسازي منظر تاريخي خيابان بيش از پيش احساس مي‌گردد. بر اين اساس هدف اين مقاله در گام نخست، تدوين شاخص‌هاي جامع منظر خيابان و ارائه چارچوبي استاندارد براي ارزيابي و سنجش منظر خيابان با استفاده از روش تحقيق «فرا تحليل» مي‌باشد. در رهيافت بعدي نيز به سنجش كيفيت منظر خيابان‌ در كلانشهر تهران با تأكيد بر رويكرد ذهني شهروندان كه مبتني بر اندازه‌گيري و سنجش مقادير شاخص‌هاي 60گانه منظر خيابان در محدوده‌هاي هدف مطالعه است، پرداخته مي‌شود. بررسي شرايط اجتماعي، كالبدي و محيطي خيابان‌هاي سه‌گانه نشان مي‌دهد كه خيابان ناصرخسرو با امتياز 2.7 در بالاترين جايگاه، خيابان وليعصر با امتياز 2.6 در جايگاه بعدي و در نهايت خيابان انقلاب با امتياز 2.2 در جايگاه آخر قرار دارد. با اين وجود همچنان هيچ يك از خيابان‌ها حد متوسط رضايتمندي مردم را كسب نكرده‌اند.