نقش روش‌هاي چندگانه در اعتباربخشي به پژوهش‌هاي حسابداري مديريت: با تأكيد رويكرد زاويه‌بندي بين مطالعات موردي و روش‌هاي پيمايشي

يكي از راه‌هاي افزايش روايي پژوهش‌هاي تجربي حسابداري مديريت تركيب روش‌هاي كمي و كيفي در چارچوب پارادايم‌هاي كاركردگرا و اثبات‌گرا است. به‌كارگيري زاويه‌بندي از تبيين‌هاي ناقص، سطحي و ساده‌انگارانه جلوگيري مي‌كند و منجر به افزايش روايي پژوهش مي‌شود. هدف اين پژوهش بررسي مقايسه‌اي پژوهش‌هاي حسابداري مديريت است كه با زاويه‌بندي بين مطالعه موردي و روش‌هاي پيمايشي انجام‌شده‌اند. پژوهش حاضر از نوع پژوهش‌هاي كيفي و از لحاظ گردآوري داده‌ها از نوع پژوهش‌هاي آرشيوي است. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه روش‌هاي كمي و كيفي مختلف همچون رويكردهاي آزمون نظريه و توسعه نظريه، نيازمند شيوه‌هاي اعتباربخشي داخلي و خارجي مختص به خود هستند به‌طوري‌كه هر يك به‌تنهايي ممكن است با كاوش‌هاي بي‌نتيجه و ناتمام مواجه شوند. در اين ميان، تلاش در جهت تركيب عناصر اين رويكردها به شكلي متعادل‌تر، همراه با برنامه‌هاي پژوهشي منسجم فرايند اعتباربخشي را بهبود مي‌بخشد. بررسي‌هاي مطالعه حاضر همچنين نشان داد كه نه‌تنها استفاده از زاويه‌بندي بين مطالعه موردي و روش‌هاي پيمايشي در پژوهش‌هاي داخلي اندك است بلكه در آن‌ها به فرايند اعتباربخشي توجه نشده است.