ناالهيات: تأكيدي بر گريزناپذيري الهيات

دوران نشانه اساساً دوراني الهياتي است: هر نظامي كه مبتني بر يك مفهوم اساسي باشد، مفهومي كه گردش نشانه ها را شكل مي دهد، از اساس الهياتي است. اين مفهومِ محوري، در هر انديشه نامي به خود گرفته: واقعيت، جوهر، هستي، حقيقت، خدا، لوگوس، عقل، غايت و... در اين نظام(هاي) لوگوس محور، زنجيرۀ دال ها معناداري و ثباتِ خود را از اين مدلول استعلايي مي گيرند. دريدا با خوانش واسازانه‌اش نشان داد كه هيچ مدلولي نمي تواند از زنجيرۀ دلالي بيرون افتاده و زبان را كران مند كند. اين ايدۀ انقلابي به فروپاشي نظامِ سلسله‌مراتبي تقابل هاي دلالي و درنتيجه هم رتبه و هم بودشدنِ دال ها مي انجامد.با زدايشِ تقابل ها و هم‌مرتبه دانستن دال ها، منطق تفاوط ظهور مي كند. در اين منطق سخن از مرگ خدا گفتن ياوه است؛ هيچ مرگي در كار نيست، و نيز هيچ زنده شدني. ما همواره در ميانۀ يك بازي دائمي هستيم. كلمه(لوگوس)، دائماً زدوده و در عينِ حال نگاشته و بازنگاشته مي شود. نا/الهيات، بطلان ادعاي پايان الهيات است؛ نا/نظامِ نويني است براي آنان كه در مرزها مي زيند.