افشاي كليت نهفته در تكينگي: تحليل بخش يقين حسي از كتاب پديدارشناسي روح هگل

هگل در نخستين بخش از كتاب پديدارشناسي روح، ادعاهاي مهمي از يقين حسي را مورد نقد قرار داده است كه داراي اهميت استراتژيك در كل فرايند كتاب خويش است. يقين حسي مدعي است كه شناختي تكين و جزئي از ابژه‌ بلاواسطه خود دارد؛ و از ادعاي خود در سه‌گام و از طريق سه پناهگاهِ ابژه محض، سوژه محض و شهود محض دفاع مي‌كند. با توجه به متن پديدارشناسي روح، سعي به توضيح و تفسير اين مبحث شده است كه چگونه هگل با استفاده از اين چند اصطلاح كليدي فلسفه‌ خويش (كه براي نخستين بار در بطن بخش يقين حسي مطرح‌شده و تا پايان كتاب نقش محوري ايفا مي‌كنند)، يعني وساطت، تلاقي سوژه و ابژه، صورت معقول كليت در امر جزئي و همچنين قدرت نفي، مي‌تواند به درون ادعاهاي يقين حسي نفوذ كند و آن‌ها را به تناقض دروني دچار كند و نشان دهد كه يقين حسي در طي مراحل خويش بااينكه به دنبال اثبات امر تكين بوده، با اين وجود در تمام تلاش‌هاي خود، به‌واقع، به اثبات امر كلي نزديك مي‌شده است.