نسبت نفس و معرفت(نقد علم حصولي) با تاكيد بر انتقادهاي سهرودي از مشائيان

مساله نفس از ديرباز توجه انديشمندان مختلف را به خود معطوف داشته وموجب پيدايش عقايد گوناگون درباره آن شده است. اين پژوهش در قسمت نخست به بيان نظرات فارابي و‌‌ ابن‌سينا در مورد «تعريف» پرداخته و سپس انتقادات سهروردي بر فلسفه مشائي را در اين زمينه بيان نموده ودر پايان به بيان ديدگاه سهروردي مي‌پردازد. زيرا شناخت نفس و مظاهر و تجليّات آن اساس و مايه شناخت موجودات به شمار مي‌رود. بعنوان ضرورت انجام مي‌توان گفت نفس ما به چه طريقي به شناخت مي‌رسد؟ مشايين قائل به شناخت اشياء از طريق مشخص كردن حد ورسم آنها مي‌باشند. سهروردي ديدگاه آنها را مورد نقد قرارداده واينگونه تعريف‌ها را نادرست مي‌داند و ديدگاه تازه‌اي برمبناي هستي‌شناسي خود كه مبتني بر نور است ارائه مي‌دهد.به اعتقاد وي نفس بدليل نور بودنش نزد خود، ظاهر است ونور هر چقدر كه نورانيتش بيشتر باشدخود آگاهي بالاتري دارد.او روشهاي استدلالي وعلم حصولي را براي بدست آوردن معرفت كافي ندانسته وشناخت شهودي را لازمه آن مي‌داندو با برابر دانستن نفس با نور به بيان ديدگاه‌‌هاي خودش مي‌پردازد.