اقناعِ سخنورانه در موسيقي يوهان سباستين باخ، با نگاهي بر پرلود سوييت شماره‌ي 3 ويُلن‌سِل در دو ماژور BWV 1009

مقايسه‌ي موسيقي با زبان از دير باز امري معمول بوده ‌است. در دوران رنسانس و با رشد انسان‌گرايي، موسيقي نه ‌تنها به صورت دانشي رياضي بلكه به عنوان علمي در ارتباط با كلام و انتقال مفاهيم و معاني نيز مورد توجه قرار گرفت. اين مهم عاملي شد تا در گذر زمان، پيوند عميقي بين موسيقي و فنِ سخنوري (رتوريك) ايجاد شود. در اين ميان آهنگسازان آلماني، جهت استفاده از قدرت اقناعيِ نهفته در فن رتوريك؛ اصول ساختاري، فيگورها و تزئينات رتوريكي را در فرآيند آفرينش يك اثر موسيقي به كار بستند. يوهان سباستين باخ نيز به پيروي از سنت آهنگسازي موسيقي بارُك براساس اصول و قواعد رتوريك آثار فراواني به رشته‌ي تحرير درآورد. بنابراين، براي دست يافتن به فهم و تفسيري عميق از موسيقي وي، نمي‌توان شناسايي جنبه‌هاي رتوريكي بكار رفته در آثار او را ناديده‌ گرفت. مطالعه‌ي توصيفي تحليلي حاضر پس از بررسي تاريخي و تبيين ارتباط موسيقي با رتوريك، كاربرد اصول رتوريك در موسيقي را شرح ‌مي‌دهد. سپس به بررسي پرلودِ دو ماژور BWV 1009، از منظر اصول رتوريك پرداخته و نشان ‌مي‌دهد كه باخ چگونه با به‌ خدمت گرفتن عناصر موسيقي مانند سكوت، فواصل، هارموني و