بررسي جايگاه الگوهاي نوين برنامه‌ريزي شهري در محلات جديد شهري (مطالعه موردي: محله ياغچيان تبريز)

چكيده همزمان با افزايش جمعيت شهرهاي كشور در دوره شهرنشيني سريع (دهه شصت)، توسعه متصل شهرها در قالب ايجاد شهرك­هاي جديد براي جذب سرريز جمعيت كلان­شهرها در اولويت مديران شهري قرار گرفت. با توجه به شرايط اضطرار آن دوره به سبب افزايش درصد شهرنشيني و مهاجرت­ها، صرفا ابعاد كالبدي و مسكن پذيري مورد توجه برنامه­ريزان بود و اهداف متعالي برنامه ريزي شهري كه همان تامين آسايش، ايمني و زيبايي مي­باشد؛ به ورطه فراموشي سپرده شد. محله ياغچيان تبريز نيز يكي از شهرك­هاي مسكوني متصل است كه براي استقرار بخشي از جمعيت شهر تبريز، برنامه­ريزي گرديده است. هدف اين پژوهش سنجش ميزان رعايت استانداردهاي برنامه­ريزي شهري نوين در محله ياغچيان مي­باشد. روش تحقيق توصيفي – تحليلي است و ماهيت تحقيق كاربردي مي­باشد. جهت بررسي الگوهاي نوين برنامه‌ريزي شهري ابتدا به مطالعه ادبيات مربوطه پرداخته شده، پس از شناخت نظريات، تعاريف و الگوهاي مختلف، گويه­هاي پرسشنامه‌ تدوين و تجزيه و تحليل گرديده است. حجم نمونه آماري بر طبق روش نمونه­گيري كوكران 384 نفر مي­باشد. نتايج حاكي از آن است كه محله ياغچيان تبريز، از نظر شاخص‌هاي ارتباطات و دسترسي، زيست‌محيطي، اقتصادي، اجتماعي، كالبدي و نهادي و مديريتي در وضعيت مطلوب قرار نداشته و ميانگين به دست آمده از عدد 3 در طيف ليكرت كمتر مي‌باشد. همچنين تحليل رگرسيون نشان مي­دهد شاخص ارتباطات و شاخص­ اجتماعي بيشترين تأثير در شاخص مديريتي و نهادي دارند و در نهايت كمترين ميزان بتا در تحليل رگرسيون مربوط به شاخص كالبدي بوده است.