بررسي و تحليل ويژگي ‌هاي ساختاري دولت ايالتي كردستان عراق

چكيده  كردهاي عراق پس از هفت دهه مبارزه براي رسيدن به حقوق خود كه آن را در قالب­هاي مختلف از جمله استقلال، خودمختاري و فدراليسم تعريف مي­كردند، بالاخره در اوايل دهه 90 ميلادي و پس از شكست ارتش عراق از نيروهاي ائتلاف به رهبري امريكا و پايان دنياي دو قطبي حاكم بر جهان پس از جنگ جهاني دوم، موفق به تأسيس يك حكومت خودمختار در سه استان اربيل، سليمانيه و دهوك شدند. اين حكومت كه در فرايند يك انتخابات آزاد در شمال عراق تشكيل شده بود، تا سال 1994 توانست به شيوه متحد و يكپارچه اداره منطقه آزادشده را در دست داشته باشد. ولي با آغاز جنگ­هاي داخلي سه ساله بين دو حزب پيروز در انتخابات سال 1992 اين حكومت تجزيه گرديد و هر كدام از دو حزب دمكرات كردستان و اتحاديه ميهني به مدت نزديك به ده سال بر بخش­هايي از سرزمين كردستان عراق حكم­راني نمودند. تا اين كه پس از حمله امريكا و انگليس به عراق در مارس 2003 و تحولات فراواني كه هم در سطح منطقه و هم در سطح داخلي كشور عراق پديدار گرديد، دو حزب حاكم تصميم به ايجاد يك حكومت متحد و يكپارچه در سرزمين­هاي واقع در بالاي مدار 36 درجه گرفتند. اين مقاله درصدد است تا با رويكردي توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه­اي و اسنادي و بر پايه قانون اساسي آن به بيان ويژگي­هاي ساختاري دولت ايالتي كردستان عراق پس از سقوط صدام و نحوه توزيع قدرت در چارچوب فضاي داخلي تحت قلمرو خود  بپردازد.