نقش پناهندگان در جغرافياي شهرها و مرزهاي شاهنشاهي اشكاني با امپراتوري روم از آغاز تا سقوط سلسله؛ با نگاهي به اهميت آنها در معماري و برنامه‌ريزي شهري دوران معاصر

با روي كار آمدن شاهنشاهي اشكاني و سقوط سلسله سلوكي در ايران مناسبات ايران با دولت‎هاي همجوار شكل جديدي به خود گرفت. در اين زمان يكي از مسائل مهمي كه بروز كرد، پناهندگي عده‎اي از شاهزادگان اشكاني به امپراتوري روم و از سوي ديگر پناه آوردن برخي شخصيت‎هاي نظامي روم به دربار ايران بود. با توجه به قدرت دو كشور و نزديكي قلمروهاي سرزميني و مرزهاي دو امپراتوري، شخصيت‎هاي مهم دو كشور براي رسيدن به قدرت يا نجات جان خود به ديگري پناهنده يا مي‎گريختند. نكته قابل ملاحظه در اين زمينه اين است كه اين پناهندگان به چه ميزان در مراودات سياسي و دست به دست كردن مكان‎هاي جغرافيايي و سوق‎الجيشي تأثير و نقش داشته‎اند؟ آيا پناهندگي آن‎ها باعث شده است كه چشم‎انداز جغرافيايي و بعضاً توسعه‎طلبي دو دولت قدرتمند آن روز دستخوش تغيير و تحول گردد؟ اين پژوهش با طرح سؤالات مذكور در پي آن است كه با روش گردآوري اطلاعات مبتني بر داده‎هاي تاريخي و جغرافيايي به اين پرسش‎ها پاسخ دهد. استنباطي كه از اين پژوهش مي‎شود اين است كه پناهندگان با توجه به جايگاه و نفوذي كه در قلمرو خود داشتند و نظر به شناختي كه از قلمروها و سرزمين‎هاي پيرامون داشته‎اند و با توجه به حمايت و جانبداري دولت‎‎ها از آن‎ها مرزها و قلمروهاي سرزميني را در اثر مرور زمان دستخوش جابجايي به نفع و ضرر ديگري رقم زنند.