واكاوي اضلاع توحيد عملي در سپهر سياست متعاليه اسلامي

سياست متعالية اسلامي سياستي است كه اساس تعالي آن توحيد، و كارويژه‌اش بسط توحيد در عرصة فردي و اجتماعي است. از اين حيث، توحيد عملي داراي اضلاع متعدد اجتماعي و اقتضائات سياسي و مدني است كه تبيين آن، مسئلة تحقيق است. نويسنده درصدد است با واكاوي اضلاع آن، مهم‌ترين بسامدها و برون‌دادهاي آن را در سپهر سياست متعالية اسلامي تحليل نمايد كه در ضمن آن، زواياي تعالي و نيز نقطة تمايز و چالش آن با سياست متدانيه (غيرتوحيدي و ضدتوحيدي) روشن مي‌گردد. يافتة برآمده آن است كه توحيد عملي به نحو مستقيم يا غيرمستقيم، داراي نقش حقيقي، مبنايي، الهام‌بخش، تعيين‌كننده و حاكميتي در تمامي شئون سياست، اعم از حيث رفتاري، كاركردي، ساختاري، سياست‌گذاري، نظامات سياسي ـ اجتماعي، سبك زندگي، الگوي توسعه و الگوي تمدني است. ارتقاي توحيد نظري به عملي و كاربست اقتضائات آن در سياست، زمينه‌ساز بسط عيني خداپرستي در ساحت مدنيت، يگانه شدن سياست و هم‏جهتي آن با اراده و حاكميت الهي است. نويسنده با اتكا بر عقل و نقل، و با استفاده از روش تحليل محتوا در حوزة مباحث كلامي و ديني به تحليل مسئله پرداخته است.