اثر شخصيت راكدماندگي و پديدآورندگي بر سبك زندگي: نگاهي تجربي به نظريۀ روان‌شناسي تحولي اريكسون در گسترۀ عمر

پژوهش حاضر به منظور بررسي رابطۀ بين ويژگي‌هاي شخصيتي راكدماندگي پديدآورندگي و سبك زندگي سالم اجرا شد. اين پژوهش يك طرح توصيفي و از نوع همبستگي بود. نمونۀ پژوهش شامل 300 نفر (154 زن و 146 مرد) بودند كه از بين كاركنان اداره‌هاي آموزش و پرورش شهر تهران و با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شدند. براي سنجش ويژگي‌هاي شخصيتي راكدماندگي پديدآورندگي، از مقياس راكدماندگي برادلي (BBS)، و مقياس پديدآورندگي لويولا (LGS)، و براي سنجش سبك زندگي سالم از نيمرخ سبك زندگي ارتقاءدهندۀ سلامت (HPLP-II) استفاده شد. تحليل داده‌ها با استفاده از همبستگي گشتاوري پيرسون و تحليل رگرسيون سلسله مراتبي انجام شد. نتايج نشان داد كه ويژگي‌هاي شخصيتي با سبك زندگي سالم ارتباط داشت. راكدماندگي به صورت منفي و پديدآورندگي به صورت مثبت با سبك زندگي سالم ارتباط داشت. نمرۀ كل سبك زندگي سالم توسط راكدماندگي (به صورت منفي) و پديدآورندگي (به صورت مثبت) پيش‌بيني شد. يافته‌هاي پژوهش در قالب الگوهاي ارتقاء سلامت و الگوهاي شخصيتيِ نشان‌دهندۀ اهميت رويكرد تحولي در زمينۀ ابعاد مختلف سبك زندگي، تفسير شد. در مجموع، ابعاد گوناگون سبك زندگي در بستر تحول رواني – اجتماعي و در ارتباط مستقيم با ويژگي‌هاي شخصيتي شكل مي‌گيرند. پيشنهاد مي‌شود كه در پژوهش‌هاي آينده نقش و اهميت رويكرد تحولي در شكل‌گيري و تغييرات رفتارهاي سبك زندگي بيشتر بررسي شود.