اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر شرم دروني شده و خود انتقادي زنان آزار ديده عاطفي

هدف از مطالعه حاضر بررسي اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر شرم دروني شده و خودانتقادي زنان آزارديده عاطفي بود. اين پژوهش نيمه تجربي با طرح پيش آزمونپس آزمون و گروه گواه با پيگيري 45 روزه بود. جامعه‌آماري شامل زنان متاهل مراجعه كننده به مراكز مشاوره منطقه 2 شهر تهران در سال 1395 بود كه پس از بررسي پرونده باليني و مصاحبه تشخيصي 40 نفر از زناني كه نمره‌اي بالاتر از يك انحراف معيار از ميانگين در مقياس آزار عاطفي كسب كرده بودند به عنوان نمونه پژوهشي انتخاب و در 2 گروه آزمايش و گواه به صورت تصادفي كاربندي شدند. پيش از شروع درمان هر دو گروه به مقياس شرم دروني شده و سطوح خودانتقادي پاسخ دادند و سپس گروه آزمايش 8 جلسه به مدت 90 دقيقه تحت آموزش گروهي درمان متمركز بر شفقت قرار گرفتند و گروه گواه هيچ نوع درماني را در اين مدت دريافت نكردند؛ پس از پايان درمان هر دو گروه در مرحله پس آزمون و پيگيري مورد ارزيابي قرار گرفتند. نتايج تحليل واريانس آميخته نشان داد كه آموزش گروهي درمان متمركز بر شفقت بر شرم دروني شده گروه آزمايش در مرحله پس‌آزمون و پيگيري اثر داشته است. همچنين اين آموزش ميزان خودانتقادي دروني و خود انتقادي مقايسه‌اي را نيز به‌طور معناداري كاهش داده است. بر اساس يافته‌ها، درمان گروهي متمركز بر شفقت مي‌تواند به عنوان يك روش مداخله‌اي نوين در كاهش شرم دروني شده و خودانتقادي در زنان دچار آزار عاطفي به‌كار رود.