رابطه انگيزش تحصيلي و راهبردهاي خودتنظيمي با اضطراب درس آمار دانشجويان

پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه بين انگيزش تحصيلي و راهبردهاي خودتنظيمي با اضطراب درس آمار دانشجويان انجام شده است. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بوده است. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان دانشكده‌هاي علوم تربيتي و روان‌شناسي و دانشكده اقتصاد دانشگاه سيستان و بلوچستان بود كه در نيم‌سال اول تحصيلي 13941393 درس آمار را انتخاب كرده بودند، كه تعداد 180 نفر از آنها براساس جدول مورگان و روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي متناسب با جنسيت انتخاب شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات، از سه پرسشنامه «اضطراب آمار» (كرويس و همكاران، 1985) «انگيزش تحصيلي» (والرند و همكاران، 1992) و پرسشنامه «راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي» (پينتريج و همكاران، 1990) استفاده شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون ضريب همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون، t مستقل و  tتك‌نمونه استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه بين «انگيزش دروني، بيروني‌، راهبردهاي شناختي و فراشناختي» با «اضطراب درس آمار»، رابطه منفي و معنادار و‌ بين «بي‌انگيزگي» با «اضطراب درس آمار دانشجويان»، رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيون نيز بيانگر آن بود كه سه متغيّر فراشناختي، بي‌انگيزگي و انگيزش دروني قادر به پيش‌بيني اضطراب درس آمار دانشجويان مي‌باشند. علاوه‌بر اين، نتايج آزمون t مستقل نشان داد كه بين ميزان اضطراب درس آمار دانشجويان بر‌حسبِ مقطع تحصيلي، تفاوت معناداري وجود دارد و دانشجويان مقطع كارشناسي اضطراب بيشتري در درس آمار داشتند. در‌مجموع، به‌نظر مي‌رسد افزايش برانگيزنده‌هاي دروني و بيروني و نيز آموزش مهارت‌هاي خودتنظيمي به دانشجويان مي‌تواند در كاهش ميزان اضطراب آن‌ها در درس آمار مؤثر باشد.