نسبت و مناسبات انسان، حكمت و صلح ازديدگاه خواجه نصير فيلسوف شيعي

امروزه نگرش به سياست نيازمند تحول جدي است تا روشن شود كه سياست در خدمت انسان و كرامت او باشد يا انسان در خدمت سياست باشد، اگرچه هويتش به تاراج برده شود و جسم و جانش براي سياست‌هاي كلان ناديده انگاشته شود. يكي از معما‌هاي دسترسي به صلح جهاني نيز در همين نكته نهفته است. وقتي جان، اخلاق و كرامت انسان مورد توجه قرار گيرد و سياست پديداري انساني و در خدمت كرامت او لحاظ شود، مي‌توان با اتكا به حقيقت مشترك انساني به هم‌زيستي عميق انسان‌ها رسيد. هم‌زيستي‌اي كه نه از روي مصلحت، بلكه از روي حقيقت انسان و ارزش‌هايي اخلاقي انساني باشد كه از اين حقيقت برمي‌خيزد. خواجه نصير با الهام از مكتب شيعي و با اتكا به ارزش‌هاي انساني، علم و شرايط حاكم تلاش مي‌كند تا چنين نگاهي به عرصه سياست داشته باشد و آن را ابزاري براي تعالي اخلاقي و علمي انسان‌ها قرار دهد و صلح جهاني را با اتكا به آن در دسترس بداند.