نقش بيوتكنولوژي در برآورده شدن حق انسان ها بر تغذيه

حق بر تغذيه به‌معناي دسترسي به غذاي مناسبي است كه سالم، عاري از هرگونه مواد مضر و عاري از پيامدهاي مضر براي رشد و حيات انسان باشد. در اين حيطه روش‌هاي بيوتكنولوژيكي منتهي به ايجاد ارگانيزم‌هايي مي‌شود كه كيفيت غذا و پايداري آن را بهبود مي‌بخشد و يا به كشاورزان در جهت افزايش توليد محصولات كشاورزي، حفظ تنوع زيست‌محيطي و كاهش فقر كمك مي‌كند؛ اما اثرات نامطلوبي نيز در به‌كارگيري روش‌هاي بيوتكنولوژيكي قابل‌انتظار است شامل: اثرات بيوتكنولوژي بر سلامت انسان و حيوان و پيامدهاي زيست‌محيطي و برهم زدن تعادل اكوسيستمي و يا از دست رفتن تنوع زيست‌محيطي.وسعت بيوتكنولوژي كشاورزي به حدي است كه در توليدات دام، ماهيگيري، صنايع كشاورزي و ... به‌كار برده شده است تا گرسنگي و فقر را كاهش و منابع طبيعي را در كشورهاي مختلف حفظ كرده و حتي گسترش دهد. بيوتكنولوژي در حوزه فناوري‌هاي فرآوري مواد غذايي نيز بايد كيفيت و ايمني محصول نهايي را تضمين نمايد تا سلامت عمومي موردتهديد قرار نگيرد. عامل رصد كيفي بروندادها در اصل خودكفايي غذا نهفته است. برطبق اين اصل، كشورها و مشتريان حق رد تكنولوژي‌هاي اصلاح ژنتيكي نامناسب و تصميم‌گيري درباره آنچه مي‌خواهند مصرف كنند را دارند.