ارزيابي پويايي خشكسالي در استان سيستان و بلوچستان با استفاده از داده‌هاي ماهواره‌اي MODIS ( 2000-2015)

خشكسالي و اثرات آن يكي از نگراني‌هاي عمده‌ي جهان محسوب مي‌شود. ايران به عنوان يكي از كشورهاي واقع در كمربند خشك كره زمين، همواره با مسائل محيط زيستي و مخاطرات طبيعي ناشي از پديده خشكسالي مواجه بوده و هست. بنابراين پژوهش حاضر سعي دارد تا با استفاده از داده‌هاي دورسنجي و سيستم اطلاعات جغرافيايي، خشكي را در قالب ارزيابي خشكسالي در استان سيستان و بلوچستان در يك بازه 15 ساله (20152000) مورد پايش و رونديابي قرار دهد. در اين راستا، تصاوير ماهواره‌اي MODIS از سال 2000 تا 2015 از طريق اعمال شاخص وضعيت بارش سالانه (PCI) و شاخص بارش استاندارد شده (SPI) مورد پردازش قرار گرفت. سپس با روش طبقه‌بندي نظارتي و تفاضل تصاوير، روند تغييرات خشكسالي ارزيابي گرديد. نتايج نشان داد كه سال‌هاي 2007 و 2001 به‌ترتيب با مساحت 157383.06 و 306.05 كيلومترمربع بيشترين و كمترين سطح بارش و همچنين با دارا بودن وسعت 49511.1 و 69233.83 كيلومترمربع حداقل و حداكثر سطح خشكسالي را به خود اختصاص داده‌اند. بيشترين شدت تغييرات خشكسالي از لحاظ زماني مربوط به بازه 2002-2001 بوده و از لحاظ مكاني نيز متعلق به بخش‌هايي از خاش، ايرانشهر و سرباز است كه 194302.93 كيلومترمربع از سطح استان را شامل مي‌شود. در نهايت روند كلي تغييرات بارش كاهشي و خشكسالي نيز از نوع افزايشي است كه نيازمند برنامه‌ريزي اساسي در زمينه حفاظت از منابع و مديريت ريسك و بحران جهت احياي و ابقاي اكوسيستم مناطق خشك مي‌باشد.