تعيين سرمايۀ بهينه در شركتهاي بيمه بر اساس مدل‌سازي داخلي نسبت توانگري مالي و روش هزينه – فايده

هدف اصلي اين مقاله، تعيين سطحي از سرمايه است كه بتواند انتظارات متعارض سهام‌داران و نهاد ناظر را پاسخ دهد. در اين راستا، با استفاده از داده‌هاي آماري، ضرايب خسارت دورۀ زماني 1370-1396 چهار شركت بيمۀ «الف»، «ب»، «ج» و «د» و بر اساس دستورالعمل محاسبۀ سرمايۀ الزامي، سرمايۀ الزامي از منظر ناظر، با استفاده از روش ارزش در معرض ريسك (روش پارامتري واريانسكوواريانس) و به‌ صورت مدل‌سازي داخلي محاسبه شده است. سپس، بر اساس شيوۀ هزينۀ سرمايه و بر اساس روش كرانۀ ريسك و هزينه فايده، سرمايۀ بهينه هم از ديدگاه بيمۀ مركزي و هم از ديدگاه سهام‌داران، براي شركتهاي بيمه تعيين شد. نتايج حاكي است كه سرمايۀ موجود بهينه براي چهار شركت بيمۀ الف، ب، ج و د به‌ترتيب در حدود 130,069، 35,478، 20,897 و 13,177 ميليارد ريال و نسبت توانگري مالي حداقل و تعادلي به‌ترتيب در حدود 164.4%، 164.9%، 241.2% و 120.9% برآورد شد تا هم انتظارات سهام‌داران (بازدۀ سرمايه) و خريداران سهام اين شركتها (هزينۀ تأمين سرمايۀ الزامي) و هم انتظارات بيمۀ مركزي ايران (سرمايۀ الزامي) به‌عنوان ناظر بيمه برآورده شود.