نقش ميانجي حمايت اجتماعي و خودكارآمدي در رابطه بين محيط ادراك‌شده و مشاركت در فعاليت بدني اوقات‌فراغت كاركنان

هدف از انجام اين پژوهش، بررسي نقش ميانجي حمايت اجتماعي و خودكارآمدي در رابطه بين محيط ادراك‌شده و مشاركت در فعاليت بدني اوقات‌فراغت كاركنان بود. روش پژوهش، توصيفي ازنوع همبستگي بود. جامعه آماري اين مطالعه تمامي كاركنان منطقه 13 دانشگاه آزاد اسلامي در سال تحصيلي 97-1396 بودند (تعداد = 2050). براساس فرمول كوكران، حجم نمونه 324 نفر برآورد شد كه به‌صورت نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌هاي محيط ادراك‌شده (روبرتسون ويلسون و همكاران، 2007)، حمايت اجتماعي (ساليس و همكاران، 1987)، خودكارآمدي (شرر و همكاران، 1983) و مشاركت در فعاليت‌ بدني اوقات‌فراغت (پژوهشگران) جمع‌آوري شدند. ارزيابي الگوي پيشنهادي ازطريق الگويابي معادلات ساختاري و با استفاده از نرم‌افزار‌هاي ايموس و اس.پي.اس.اس. نسخه 24 انجام شد. نتايج نشان داد كه مسيرهاي مستقيم محيط ادراك‌شده به حمايت اجتماعي و خودكارآمدي، حمايت اجتماعي به خودكارآمدي و خودكارآمدي به مشاركت در فعاليت بدني، معنا‌دار شدند. همچنين، نقش ميانجي‌گر خودكارآمدي در رابطه بين محيط ادراك‌شده و حمايت اجتماعي با مشاركت در فعاليت بدني تأييد شد؛ بنابراين، با توجه به يافته‌هاي پژوهش پيشنهاد مي‌شود، شرايط محيطي مساعد و نيز حمايت‌هاي اجتماعي لازم فراهم شوند تا به اين طريق بتوان ميزان مشاركت كاركنان در فعاليت‌هاي بدني را افزايش داد.