بررسي رابطه ميزان استريول غيركونژوگه سرمي مادر با ديابت بارداري

مقدمه: ديابت بارداري، شايع‌ترين عارضه طبي دوران بارداري است. تشخيص زودهنگام و انجام اقدامات پيشگيرانه و درماني لازم، باعث كاهش عوارض كوتاه‌مدت و بلندمدت مادري، جنيني و نوزادي مي‌شود. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط استريول غيركونژوگه با ديابت بارداري انجام شد. روش‌كار: اين مطالعه مورد شاهدي در سال‌هاي 971396 بر روي 60 زن باردار مبتلا به ديابت بارداري (مورد) و 120 زن با بارداري سالم (گروه شاهد) مراجعه‌كننده به بيمارستان‌هاي مهديه و طالقاني شهر تهران انجام شد. در نمونه‌ها، تريپل تست در هفته 1714 بارداري و تست تحمل گلوكز خوراكي با 75 گرم گلوكز در هفته 2824 بارداري انجام شده بود. روش گردآوري داده‌ها مصاحبه بود. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS (نسخه 17)‌ و آزمون‌هاي تي مستقل، كاي دو، من ويتني، رگرسيون لوجستيك انجام شد. ميزان p كمتر از 05/0 معني‌دار در نظر گرفته شد. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار استريول غيركونژوگه در گروه مورد 61/0±17/1 و در گروه شاهد 47/0±02/1 MOM بود. ميزان استريول غيركونژوگه در گروه مورد به‌طور معني‌داري بيشتر از گروه شاهد بود (011/0=p). نتيجه‌گيري: افزايش ميزان استريول غيركونژوگه در اوايل بارداري مي‌تواند به‌عنوان يك تست تشخيصي جديد ديابت بارداري مطرح و مورد بررسي قرار گيرد. بنابراين با شناسايي زودهنگام زنان در معرض خطر، مي‌توان اقدامات لازم براي كاهش عوارض آن را انجام داد.