نقد و بررسي روايت رؤيا انگاري قرآن

نظريه رؤياي رسولانه با روشي پديدار شناختي و روايت شناختي بر آن است كه پيامبر نه مخبر و مخاطب كه به سان روايت گري است كه راوي رؤياهاي خود است و قرآن به عنوان حاصل آن، خواب نامه‌اي است كه بيش از تفسير و مفسر، نيازمند تعبير و معبر است. و بر اين ادعا به برخي از ادله نقلي در وحياني بودن رؤياهاي صادقه نبوي، توصيف شناسي روايي از متن قرآن و تشتتات و تناقضات آن استدلال مي‌كند. نقد و بررسي اين نظريه حاكي از آن است كه ابهام مباني تصوري در خلط مفاهيم مكاشفه، رؤيا، خيال به معني غير واقعي و حضرت خيال عرفاني؛ و اشكالاتي در ادله اثباتي نظير فروكاهش گرايي، ابطال ناپذيري، دور و خوانش ناقص از متن قرآن؛ مدعي را در اثبات ادعاي اين نظريه ياري نمي‌رسانند. مضاف بر اين كه روش نظريه و كاربرد عملي آن نيز با سؤالاتي جدي روبرو است. در مقابل، توجه به تنوع عرضي اقسام وحي، روايت شناسي ناظر به متن، خرده روايت هاي متعدد قرآن، روايت منسجم و كلي ماتن متن و توجه به سبك خاص متن قرآن در نظر به مخاطب عام و نزول تدريجي آن، فضايي متفاوت از روايت شناسي قرآن را به تصوير مي‌كشد.