تجلي عدالت در حديث شريف سلسة الذهب با تكيه بر حكمت متعاليه

مستمر بشر در طول تاريخ براي رسيدن به سعادت گوياي آن است كه دست‏يابي تمام و كمال به سعادت بدون پيروي از انسان كامل ميسر نيست. انسان كامل كه در اين نوشتار امام است خود را عين فقر به خداوند متعال مي‏داند و همين درك فقر او را به شناخت عميقي كه ملازم با اين شناخت است يعني معرفت نسبت به خداوند رهنمون و او را در نقطه اعتدال عقل نظري و عملي قرار مي‏دهد. حديث سلسله‏الذهب به وجود اعتدال در امام و تناسب ميان شرط (پيروي از امام) و مشروط (توحيد) مي‏پردازد و نشان مي‏دهد نمونه كامل متخلق به اخلاق الهي امام است و عدم پيروي از او موجب مي‏شود تا اعتقاد و اطاعت در جايگاه خود قرار نگرفته و به‏دليل اين سرپيچي كه خود خلاف عدالت است، موجبات دوزخي‏شدن فراهم گردد. اين نوشتار اعتدال امام و تناسب جايگاه شرط و مشروط در حديث را تحليل مي‏كند.